به گزارش ایسنا، وقتی این شعار مطرح می‌شود که "گردشگری برای همه است"، یعنی در کنار افراد ناتوانِ جسمی، گروهی از مردم که هیچ‌وقت فرصت و سرمایه کافی برای رفتن به سفر حتی در استان محل سکونت‌شان را ندارند هم شامل ان می شوند.

هرچند منظور اصلی شعار امسال سازمان جهانی جهانگردی، دسترس‌پذیر کردن خدمات گردشگری برای افراد ناتوان جسمی است، اما هستند انسان‌هایی که سلامت جسمی دارند، ولی توان مالی‌شان در حدی نیست که سفر را در سبد خانوار قرار داده باشند.

طبق داده‌های منتشر شده مرکز آمار ایران، تابستان امسال ۴۶ درصد از مردم ایران سفری نداشتند. اعلام همین آمار کافی است تا مصداقی بر اوضاع نامساعد اقتصاد مردم و نبود برنامه‌ریزی و مدیریت درست سفر در کشور باشد. با این حال بهتر است با همین یک عدد قضاوت نکرده و سراغ داده‌های دیگر مرکز آمار از وضعیت سفر مردم ایران در فصل تابستان رفت.

مرکز آمار اعلام کرده، در تابستان امسال ۵۴ درصد مردم سفر رفته‌اند، اما براساس همین داده‌ها، متوسط تعداد سفر خانوار ایرانی در سه ماه تعطیلی تابستان فقط یک نوبت ثبت شده است. ضمن آن که ۳۸.۴۳ درصد هدف اصلی سفرها برای دیدار بستگان بوده و مهمتر آن که ۷۱ درصد سفرها با اقامت خانواده در خانه آشنایان و بستگان همراه بوده و سهم اقامت در اقامتگاه‌های عمومی مثل هتل و مهمانسرا هم فقط ۴ درصد بوده است. متوسط همراهان در سفرهای داخلی و خارجی نیز به ترتیب ۳ و ۲ بوده است. علاوه‌بر این، از میان جمعیت سفر رفته‌ها فقط ۳.۰۵ درصد با تور رفته‌اند و حدود ۹۷ درصد دیگر ترجیح داده‌اند با وسیله نقلیه شخصی و یا عمومی راهی سفر شوند.

داده‌های این مرکز از سال ۹۲ به بعد همچنان گویای آن است که نیمی از مردم توان سفر رفتن را ندارند!

این داده‌ها به فرضِ درستی نشان می‌دهد، خانوار ایرانی کماکان به شکلی برای سفر برنامه‌ریزی می‌کند که حتما قوم و خویش و یا آشنایی در مقصد داشته باشد تا اقامت شبانه را از این طریق پوشش دهد و از طرفی ترجیح می‌دهد از امکانات در دسترس خود برای سفر استفاده کند تا کمترین هزینه را صرف کرده باشد.

از سوی دیگر، با وجود تمرکز سازمان میراث فرهنگی و گردشگری بر افزایش شمار هتل‌های ۴ و ۵ ستاره و اراده‌ی تشکل‌های خصوصی برای افزایش نرخ خدمات سفر که عموما طبق رسم هر ساله در نیمه دوم سال اتفاق می‌افتد، به نظر می‌رسد درحال حاضر اراده‌ای جدی برای تحقق آرمانی که سازمان ملل متحد برای مردم درنظر گرفته و تجربه کردن تنوع باورنکردنی این سیاره را حق تمام شهروندان جهان دانسته، وجود ندارد تا نیمی دیگری از مردم کشورمان که مرکز آمار از سال ۹۲ به بعد آن‌ها را جزو محرومان سفر می‌شمارد، بتوانند از این مزیت نیز بهره‌مند شوند.

معاون رییس جمهور با آن که در نخستین جلسه کانون ملی هماهنگی گردشگری که پس از یک دهه تعطیلی تشکیل شده بود، کاهش هزینه‌های سفر را اصلی‌ترین دستور جلسه قرار داد و این امید را ایجاد کرد که بعد از سال‌ها شعار دادن قرار است اسباب سفر برای نیمی دیگر از مردم کشور که از سفر محروم شده‌اند فراهم شود، اکنون به ایسنا می‌گوید: تا این اراده در بخش خصوصی و دست‌اندرکاران صنعت گردشگری بوجود نیاید، کاهش هزینه‌های سفر در داخل کشور اتفاق نمی‌افتد.

طبق دستور جلسه نخست کانون ملی هماهنگی گردشگری قرار بود تشکل‌ها و اصناف تا ۱۵ تیرماه نظرات و راهکارهای خود را درباره کاهش هزینه سفر ارائه دهند تا در جلسه دوم کانون بررسی شود.

مسعود سلطانی‌فر درباره اقدام در این‌باره می‌گوید: از آنجا که بخش خصوصی صاحب خدمات گردشگری است، باید با آن‌ها به همگرایی برسیم تا تخفیف‌هایی را لحاظ کنند تا سفر در ایران ارزان شود، همان اتفاقی که در کشورهای توسعه یافته اتفاق افتاده است، آن‌ها منافع‌شان را در کنترل قیمت‌ها و ارائه تخفیف‌هایی به فراخور سطح کیفیت خدمات و زمان سفر دیده‌اند. ما هم باید به این باور برسیم، برای همین ارزان‌سازی سفر را به عنوان اولین دستور کانون ملی هماهنگی میراث فرهنگی و گردشگری مطرح کردیم.

رییس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری در پاسخ به این پرسش ایسنا که آیا طرح کاهش هزینه‌های سفر بعد از گذشت ۴ ماه از اولین جلسه کانون، به فراموشی سپرده شده که تا امروز اثری بروز نکرده است؟ گفت: صاحبان خدمات گردشگری بیشتر بخش خصوصی هستند، دستگاه دولتی نیستند که با یک دستور قضیه را حل کنیم، خودشان باید به این باور برسند.

سلطانی‌فر در همان جلسه کانون که اواخر خردادماه تشکیل شد، گفته بود: در صورتی‌که تمام اعضای ارائه‌دهنده تور اعم از ایرلاین‌ها، هتل‌ها و ... با همکاری و هم‌افزایی هزینه تورها را کاهش دهند، شاهد کاهش هزینه گردشگری داخلی خواهیم بود.

مساله اقتصاد در سفر آنقدر مهم است که رییس جمهور هم از کنار آن ساده نمی‌گذرد و گوشزدهایی می‌کند. حسن روحانی در مراسم گرامیداشت روز جهانی جهانگردی گفت که "خدای نکرده اگر کسی بخواهد سود ناعادلانه از گردشگری به دست آورد، این درخت خشک می‌شود".

انتهای پیام

به گزارش ایسنا و بنابر اعلام کارشناسان، پیش بینی‌ها بر آن است که در سال 2050 جمعیت سالمندان دنیا به بیش از 21 درصد یعنی حدود یک نفر از هر چهار نفر افزایش یابد و تخمین زده می‌شود که تا پنج سال آینده جمعیت بیش از 65 ساله دنیا از جمعیت کمتر از پنج سال پیشی خواهد گرفت و البته 80 درصد از این جمعیت سالمند در کشورهای در حال توسعه مستقر خواهند بود.

بنا بر اعلام سازمان جهانی بهداشت، شاخص سالمندی به این صورت تعریف می‌شود؛ نسبت جمعیت بالای 60 سال به زیر 15 سال. به این ترتیب اگر در یک کشور میزان جمعیت گروه سنی بالای 65 سال بین 7 تا 14 درصد باشد آن کشور رو به سالمندی است. اگر میزان جمعیت گروه سنی بالای 65 سال بین 14 تا 20 درصد باشد آن کشور سالمند است و اگر میزان گروه سنی بالای 65 سال بیش از 20 درصد باشد، آن کشور سالخورده است. بنابراین از آنجا که سالمندان حدود هشت درصد جمعیت ایران را تشکیل می‌دهند، در حال حاضر کشور ما در شرایط رو به سالمندی به سر می‌برد که بی‌تردید الزامات خاص خود را می‌طلبد.

دکتر مهین عظیمی، رییس اداره سالمندان وزارت بهداشت در گفت‌وگو با ایسنا، در خصوص برنامه‌های وزارت بهداشت برای گروه سنی سالمندی گفت: پیری مساوی بیماری نیست، بلکه با رعایت شیوه زندگی سالم می‌توان سالم پیر شد یا در صورت وجود بیماری عوارض آن را کنترل کرد و جلوی ناتوانی را گرفت. اینکه فرد در طول زندگی، چگونه زندگی کرده‌ است، وضعیت سلامتی دوران سالمندی او را مشخص می‌کند. اما حتی اگر در سالمندی هم شیوه زندگی سالم به کار گرفته شود، باز هم موثر است و از بروز یا پیشرفت ناتوانی جلوگیری می‌کند. در مورد شیوه زندگی سالم، در خانه‌های بهداشت، پایگاه‌ها و مراکز سلامت جامعه، به سالمندان آموزش‌هایی به صورت گروهی یا فردی داده می‌شود.

افزایش جمعیت گروه سنی 90 تا 100 در سال‌های آینده

وی ضمن اشاره به ضرورت مراقبت‌های دوره‌ای در دوره سالمندی، ادامه داد: سالخوردگی جمعیت، پیامد طبیعی افزایش امید به زندگی است. بر اساس سرشماری 1390 از جمعیت 75 میلیونی کشور بیش از 6 میلیون نفر یعنی 8.2 درصد سالمند هستند.  سالخوردگی جمعیت، به جز در مناطق محدودی مانند افریقا که هنوز مرگ و میر بالای ناشی از بیماری‌های واگیر وجود دارد، پدیده جهانی است. ویژگی دیگر سالخوردگی جمعیت این است که بدون بازگشت است و روز به روز درصد جمعیت سالمند بیشتر می‌شود و جامعه با سالمندان پیرتری روبرو خواهد بود.

به گفته عظیمی، برای مثال اگر الان بیشتر جمعیت سالمند ما 60 تا 90 ساله هستند، در سال‌های آینده سالمندان 90 تا 100 ساله را بیشتر خواهیم داشت. یعنی خود این جمعیت سالمند هم به طرف پیر شدن می‌رود.  سرعت رشد جمعیت سالمند (3.76 درصد در سال 1390 ) از سرعت رشد جمعیت کل (1.29 درصد در سال 1390 ) بیشتر است. علاوه بر این سرعت رشد جمعیت 80 ساله و بالاتر (7.33 درصد در سال 1390 ) نیز از سرعت رشد جمعیت سالمند بیشتر است.

معاینات دوره‌ای رایگان در پایگاه‌ها و مراکز سلامت جامعه

وی همچنین اضافه کرد:  سالمندان حتی اگر هیچ مشکلی هم نداشته باشند، باید سالیانه یک بار از نظر ابتلا به فشارخون، چاقی یا لاغری، تعادل و راه رفتن، حافظه و قند خون معاینه شوند. این مراقبت‌ها نیز در خانه‌های بهداشت، پایگاه‌ها و مراکز سلامت جامعه برای سالمندان به صورت رایگان انجام می‌شود.

عظیمی همچنین به برنامه‌های پیش روی این وزارتخانه در حوزه سالمندی اشاره کرد و گفت: تامین متخصص طب سالمندی، راه‌اندازی مراکز جامع ارائه خدمات سالمندی، ارائه خدمات درمانی در منزل، راه‌اندازی مراکز بستری طولانی مدت ویژه سالمندان و در نهایت  بیمه‌های درمانی مکفی که حتی اگر متخصص و امکانات وجود داشت، سالمند بتواند از عهده پرداخت این هزینه‌ها برآید، لازم است. به طور کلی در برنامه نظام تحول سلامت ارایه خدمات فعال به سالمندان در روستاها و شهرهای زیر 20 هزار نفر، خدمات نوین سلامت به حاشیه‌نشینان و شهرهای 20 تا 50 هزار نفر و جمعیت شهرهای بالای 50 هزار نفر و کلانشهرها در حوزه سالمندی مورد توجه قرار گرفته‌ است. در حال حاضر نیز اداره سلامت سالمندان وزارت بهداشت، استمرار و گسترش همه جانبه برنامه مراقبت‌های ادغام یافته سالمندی در دو سطح غیرپزشک و پزشک در خصوص اختلالات فشارخون، اختلالات تغذیه‌ای، اختلالات چربی خون، دیابت، سقوط ، افسردگی و ... را جزو اهداف خود قرار داده است.

عظیمی تصریح کرد: استمرار و گسترش همه جانبه برنامه آموزش شیوه زندگی سالم در سالمندی به دو شکل آموزش گروهی و چهره به چهره در خصوص تغذیه، فعالیت بدنی، مراقبت از کمر و زانو، مراقبت از پاها، پوکی استخوان، پیشگیری از حوادث، بهداشت دهان و دندان، یبوست، بی‌اختیاری ادرار، یائسگی، استرس، حافظه، خواب، روابط زناشویی، رانندگی، استعمال دخانیات، ترک سیگار در سیستم بهداشتی کشور نیز دربرنامه‌های این اداره گنجانده شده‌ است.

به گفته وی، تعاملات و هماهنگی‌های درون و برون بخشی با نهادها، سازمان‌ها و ... مرتبط با برنامه‌های سالمندی به منظور حساس‌سازی مسئولین در جهت اهمیت سالخوردگی جمعیت، سلامت سالمندان و تکریم آنان، برگزاری روز جهانی سالمند، برگزاری جلسات آموزشی، کارگاه ها، همایش ها و ...به منظور توانمند سازی کارکنان بهداشتی کشور، تهیه، چاپ و توزیع بروشورهای آموزشی در زمینه خودمراقبتی سالمندان با همکاری دفتر آموزش و ارتقاء سلامت، اطلاع رسانی و ارتقای آگاهی عموم جامعه از طریق برنامه‌های بهداشتی صدا و سیما مانند نشست‌های خبری، آموزش به خانواده و مراقبین سالمندان و همکاری های برون بخشی در جهت گسترش برنامه‌های آموزشی و مراقبتی بر اساس پروتکل‌های وزارت بهداشت و ... نیز بخش دیگری از وظایف محول به این اداره برای کنترل سلامت جمعیت سالمند کشور است.

برنامه‌های طولانی مدت نیاز به سرمایه‌گذاری دارد

رییس اداره سالمندان وزارت بهداشت تاکید کرد: این موارد نیاز به برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری‌های طولانی مدت با همکاری سایر بخش‌ها دارد.

وی همچنین به ضرورت تصویب برخی قوانین برای سالمندان نیز اشاره و اظهار کرد: برای فعال بودن، سالمندان باید فرصت‌ها و موقعیت‌هایی برابر و یکسان در جامعه برای تفریح، آموزش، یادگیری، اشتغال، فعالیت‌های داوطلبانه و ... داشته باشند. در حالی که در بسیاری از موارد برای سالمندان مثلا در تحصیل یا اشتغال محدودیت وجود دارد.

عظیمی ادامه داد: شرایط محیطی نقش مهمی در توان عملکردی سالمندان دارد. فضای خانه، مکان‌های عمومی و وسایل حمل و نقل عمومی باید طوری باشد که امکان رفت و آمد سالمندان وجود داشته باشد. بسیاری از سالمندان به خاطر مشکل زانو نمی‌توانند از برخی فضاهای عمومی مثل پارک‌ها به علت پله‌های زیاد استفاده کنند. همچنین به دلیل ارتفاع اتوبوس در جاهایی که سکوی مخصوص وجود ندارد، نمی‌توانند از آن استفاده کنند.

وی در پایان صحبت‌هایش با تاکید براینکه محیط خارج از خانه باید برای سالمندان امن باشد، افزود: در کشورهایی که به این موضوع توجه شده است، حتی سالمندی که از نظر جسمی مشکل دارد و ناتوان است، به خاطر امکاناتی که در اختیار دارد می تواند به تنهایی از خانه بیرون برود و فعالیت‌هایی مانند خرید و ... را انجام دهد.

به گزارش ایسنا، ماهنامه دنیای فوتبال نوشت: «لیگ که تمام شد، خبری عجیب در فضای مجازی منتشر شد. سایت‌ها نوشتند: «بازی تیم‌های پرسپولیس - راه‌آهن یک تماشاگر ویژه داشت. در شرایطی که بعد از رسانه‌ای شدن خبر حضور دختر و همسر برانکو در ورزشگاه برای دیدن بازی آخر پرسپولیس، بسیاری از بانوان نسبت به عدم حضور زنان ایرانی در استادیوم اعتراض کردند، یکی از بانوان طرفدار پرسپولیس توانسته وارد استادیوم شود و بازی تیم محبوبش را از نزدیک ببیند. این هوادار که شیوا نام دارد، تصویری از خود در اینستاگرامش منتشر کرد تا ثابت کند به آزادی رفته و با کلاهی که گذاشته، موفق شده برگزارکنندگان مسابقه را فریب دهد.»

پژمان راهبر هم برای این دختر نوشت: «گیر کرده‌ام بین برق اشک‌های عبدالله ویسی یا این نگاه مصمم خیره به لنز گوشی. بین آن ناباوری از قهرمانی یا این باور قدرتمند بالا رفتن از سکوی محرومیت. این دو تصویر ریشه مشابهی دارند؛ عکس‌هایی که قهرمان‌های‌شان دیوار بلند تبعیض را پشت سر گذاشتند و فتح را به روش خود جشن گرفته‌اند. این دو عکس فصل زیبای ۹۵-۹۴ را تمام می‌کنند؛ دو تصویر متفاوت که پیام‌شان در بدیهیاتی مثل تلاش و زحمت برای موفقیت خلاصه شده و این‌ که چه قدر تخس بودن دختری که جنسیتش را با رنگ و کلاه هواداری مخفی کرده، دوست‌داشتنی است.»

در آخرین روزهای آماده شدن مجله، ای‌میلی به مجله دنیای‌ فوتبال رسید که گویا همان دختر، داستان حضورش در ورزشگاه را نوشته است؛ داستانی که هر چند ذوق یک هوادار را نشان می‌دهد اما در انتها از خالی شدن این حس، میان یک‌صدهزار مرد نوشته است. نمی‌دانیم چه آینده‌ای برای حضور بانوان در ورزشگاه‌ها می‌توان متصور بود اما شاید با تدارکی ویژه و برنامه‌ریزی صحیح بتوان بخشی از آرزوهای این بخش از جامعه را برآورده کرد.

«همیشه آرزویم بود بروم ورزشگاه اما به نظرم محال بود. فکر و خیال بود. تا این‌ که تصمیمم را گرفتم. با ترس و لرز اما محکم عزمم را جزم کردم که بروم بازی پرسپولیس – راه‌آهن را از نزدیک ببینم. من عاشق بارسلونا و پرسپولیسم. فکر این‌ که یک روز بروم استادیوم آزادی، وسوسه‌ام می‌کرد.

همیشه عاشق لباس‌های پسرانه بودم. حتا چند دست لباس پسرانه هم دارم. وقتی تنها می‌شدم، می‌پوشیدم و تمرین می‌کردم. لحن پسرانه. تُن صدای پسرانه. کمی ‌لاتی حرف می‌زدم و یک‌کَتی راه می‌رفتم. قدم‌های مردانه. گریمم خیلی سنگین بود. یک گواش روی خودم خالی کرده بودم. چهارساعت زیر آن گرما در حال سوختن بودم اما راهی دیگر نداشتم و نمی‌توانستم دست بزنم.

هر چه نزدیک‌تر به استادیوم می‌شدم، قلبم تندتر می‌زد. نشستم نزدیک ورودی و فیلم گرفتم از خودم. هم برای اینستاگرام و هم برای این‌که به دوستانم نشان دهم واقعا به استادیوم رفته‌ام. حالم قابل توصیف نبود. با همه تمرین‌هایی که کرده بودم اما استرس داشتم. غیر از لباس‌های پسرانه و راه رفتن برای خودم سبیل گذاشته بودم و ابروهایم را پررنگ‌تر کرده بودم. حرف نمی‌زدم اما یکی، دو بار که مجبور شدم، صدایم را گرفته کردم که کسی شک نکند.

سرم را بالا نمی‌آوردم. اول خیلی ترسیده بودم اما به خودم گفتم باید بروم. باید بروم تو! با وجود گارد ویژه و پلیس و مامورهای بازرسی، ترس به جانم افتاده بود اما به روی خودم نمی‌آوردم تا رسیدم به بازرسی اول. چند دست لباس پوشیده بودم و خوش‌بختانه اولین بازرسی را رد کردم. خیلی شلوغ بود. ازدحام قرمزها اصلاً جوری بود که انگار من گم شده بودم وسط این همه پرچم و رنگ قرمز.

بازرسی اول را که رد کردم، با همان مدل راه رفتن پسرانه رفتم طرف بازرسی دوم. کلاهم را پایین کشیده بودم و پرچم روی دوشم بود، اما جرات نمی‌کردم سرم را بالا بیاورم. می‌دانستم اگر بفهمند دخترم، اجازه ورود نمی‌دهند. با آن‌ که مردانه قدم می‌زدم اما بازرسی دوم واقعاً ترس داشت. ماموری که بازرسی می‌کرد، یک لحظه شک کرد. قلبم ایستاد. نفسم بند آمد اما ... رد شدم. باورم نمی‌شد اما رد شدم... حالا به نزدیکی استادیوم رسیده بودم. صدای تماشاگرهایی که داخل ورزشگاه بودند، دیوانه‌ام می‌کرد. دلم می‌خواست بدوم، پرواز کنم و زودتر برسم.

شانس آوردم که بازرسی سوم در کار نبود. بالاخره رسیدم. من، ورزشگاه آزادی، بازی آخر پرسپولیس. آزادی، مثل یک الماس قرمز شده بود. خدا را شکر کردم. پشتم به خودش گرم بود وگرنه امکان نداشت من این‌ جا باشم. طبقه دوم استادیوم. وسط صدهزار مرد. حس امنیت بیش‌تری داشتم اما ساکت روی سکو نشستم. استرس لعنتی ولم نمی‌کرد اما داشتم ذوق‌مرگ می‌شدم.

چند بار نگاه‌های مردانه اذیتم می‌کرد اما نگاهم را می‌دزدیدم و به روی خودم نمی‌آوردم. چشمم به مامورهای یگان ویژه ورزشگاه که می‌افتاد، قلبم تندتر می‌زد. اگر می‌فهمیدند. اگر بو می‌بردند که دخترم و دزدکی آمده‌ام ورزشگاه... اما به خودم تلقین می‌کردم که من هم یک پسرم. مثل همه. کی می‌فهمه؟ از چی می‌ترسی؟ محکم باش!

هی خودم را جمع‌وجور می‌کردم که به کسی برخورد نکنم. جای سوزن انداختن نبود. خیلی شلوغ بود. یک لحظه وقتی ماموری آمد و یکی از تماشاگرها را به خاطر این‌ که ترقه پرتاب کرد، گرفت و برد، من سکته زدم. خیلی ترسیدم. صورتم را دزدیدم از نگاه‌ها.

من از صدای انفجار می‌ترسم. این‌جور مواقع چشم‌هایم را می‌بندم و گوش‌هایم را می‌گیرم اما توی ورزشگاه نباید عکس‌العملی نشان می‌دادم که کسی شک می‌کرد دخترم و از این صداها ترسیده‌ام. لحظه‌های سختی بود؛ به‌ خصوص این‌ که بازی هم گره خورده بود و پرسپولیس گل نمی‌زد. کلافه شده بودم. هیجان و استرس بازی هم اضافه شده بود اما جو ورزشگاه فوق‌العاده بود. این‌ که آدم کنار صد هزار پرسپولیسی دیگر باشد که همه مثل خودت عاشق تیم هستند، فوق‌العاده است. بی‌نظیر.

وقتی رامین رضائیان پنالتی را گل کرد، همه ورزشگاه رفت روی هوا. هیچکس حواسش به من نبود. من هم بالا و پایین می‌پریدم. جیغ می‌زدم و از ته دلم خوشحالی می‌کردم. گل نوراللهی خیلی امیدوارمان کرد. هنوز چند دقیقه وقت داشتیم. چند نفر دوروبرم آمار بازی اهواز را داشتند. دو گل دیگر می‌خواستیم که راه‌آهن گل زد. خیلی لحظه تلخی بود. ورزشگاه ساکت شد. من هم نمی‌توانستم چیزی بگویم. بعضی‌ها فحاشی می‌کردند. فحش‌های تند و رکیک. ناراحت بودم اما چاره دیگری نبود جز سکوت.

بازی که تمام شد، با آن‌ که قهرمان نشدیم اما حس خوبی داشتم. حس آدمی ‌که به یکی از آرزوهایش رسیده است. من عادت دارم برای رسیدن به هدف‌هایم بجنگم. من هم مثل خیلی‌های دیگر ایستادم و برای تیم دست زدم. پرسپولیس قابل افتخار بازی کرد. دلم گرفته بود اما از این تجربه خوشحال بودم. ترسم کم شده بود اما باز هم با احتیاط و همان ژست راه رفتن پسرانه از ورزشگاه بیرون زدم.

در مسیر برگشت فکر می‌کردم که دنیای پسرانه برایم اصلاً قشنگ نیست. من چند ساعت رفته بودم در پوست پسرانه. لباس پسرانه. فضای پسرانه. علی‌رغم محدودیت‌هایی که هست اما بی‌تعارف فکر می‌کردم که دنیای دخترانه زیباتر است. لطیف‌تر. متنوع‌تر. ما چیزهای جالب‌تری داریم مثل لاک. مثل رنگ صورتی. مثل آرایش. مثل لباس‌های رنگارنگ که دنیای‌مان را رنگی‌تر می‌کند.

رویای رفتنم به ورزشگاه آزادی به حقیقت تبدیل شد. با انبوهی از ترس و اضطراب. هنوز هم خبر ندارم که چه‌ کسی عکسم را منتشر کرد. پیج من در اینستاگرام خیلی محدود و کوچک بود اما الان هر روز صدها نفر درخواست می‌فرستند که عضو شوند. خیلی‌ها تحسینم می‌کنند. خیلی‌ها می‌گویند پشتت هستیم و کار مهمی ‌کردی اما من نه هدف سیاسی داشتم از این کار و نه اصلاً این بازی‌ها را بلدم. من یک دختر ایرانی هستم که عاشق کشورم و فوتبالم. آرزوهای دیگری هم دارم اما دلم می‌خواست یک روز روی سکوهای ورزشگاه آزادی بروم و پرسپولیس را تشویق کنم. و این کار را کردم. همین.»